سراب

عشق مي ورزيدم

دوست ميداشتم

مي پرستيدم

كسي را كه شاهرگ هستي ام براي او بود

آن قدر سرگشته بودم

كه فرشتگان را در كنارم مي ديدم.

اما افسوس كه

فرشته من,فرشته نبود!

صداقت را به ارث برده بودم

يگانگي را از خدا ياد گرفته بودم

اما يگانه من هم,يگانه نبود

 

 

من تنهايـي را

در التهاب لحظه ها

از پس ديوار شب

و در آيـيـنه بـاور خـود

احساس مي كنم.

قسم به زمـان,اشــك

تــنـها گــــواه

اين حضور تلخ بـود...

 

در سكوت نا اميد غم و افسوس بودن و نبودن

در گذر از خيال تو

جاده تنهاست...

 

اگر دو جان داشتم,

یکی را به تو می بخشیدم

و دیگری را برایت فدا میکردم.

خواستنی تر از آنی

که تنها بمانی.